«Παναγιώτατε, ποια πανορθόδοξη απόφαση;» Πηγή:http://www.oodegr.com/oode/papismos/eksagelies/poia_panorthodoksi_1.htm Δημοσιεύθηκε επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου[1] απευθυνομένη προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών με τη οποία ο Πατριάρχης διαμαρτύρεται εντόνως για την σύνταξη και κυκλοφορία της «Ομολογίας πίστεως κατά τού Οικουμενισμού», η οποία έχει υπογραφεί από πλήθος λαϊκών και κληρικών και από ορισμένους Αρχιερείς. Ο Παναγιώτατος δεν απαντά επί της ουσίας της Ομολογίας, αλλά μέμφεται τους συντάκτες και υπογράψαντες, επειδή:
π. Α. Κ. Γ.
Πάτρα 6.10.09
2. όσοι αρνούνται το διαχριστιανικό διάλογο, αντιτίθενται εις «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, περιλαμβανομένης και της καθ' Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)».
Α. Όμως:
1. Το κείμενο της ομολογίας πουθενά δε λέει ότι είναι αξιοκατάκριτοι «πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους», αλλά όσοι αποδέχονται και κηρύσσουν πράξει και λόγω την «παναίρεση» - κατά τον π. Ι. Πόποβιτς - του Οικουμενισμού ! Επίσης, η Ομολογία πουθενά δε λέει ότι και αυτοί ακόμα οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας», όπως αναφέρει ο Πατριάρχης στην επιστολή Του! Άλλωστε οι συντάκτες της «Ομολογίας», ως εντρυφείς θεολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δε νοείται έξοδος από την Εκκλησία «αυτομάτως» ! Η «Ομολογία» επί λέξει αναφέρει : «θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας» (παράγραφος 8). Παρέλκει η ανάλυση της τεράστιας διαφοράς μεταξύ του «αυτομάτως» και του «ουσιαστικώς»!
2. Αναφέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης ότι «τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι» και κατά συνέπεια όσοι ασκούν κριτική στα συμβαίνοντα στο διάλογο αντιτίθενται σε Πανορθόδοξες αποφάσεις !
Ας μας επιτραπεί - με όλο το σεβασμό μας στον Πατριάρχη του Γένους - να ρωτήσουμε και δημοσίως, διότι σε κατ' ιδίαν επιστολές δε δίδονται απαντήσεις από τους αρμοδίους του Θρόνου :
a. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε την εγκύκλιο της περί τον Πατριάρχη Αθηναγόρα Συνόδου του Οικουμ. Πατριαρχείου με την οποία καταδικάζονταν απερίφραστα οι συμπροσευχές ως «αντικείμεναι προς τους ιερούς κανόνας και αμβλύνουσαι την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων»; Είναι σύμφωνη με αυτή την εγκύκλιο της Ι. Συνόδου του Πατριαρχείου η σημερινή συμπεριφορά τινών στο θέμα των συμπροσευχών ;
b. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε στον Πάπα όχι απλώς να παρίσταται, αλλά ενδεδυμένος με τα άμφιά του να λαμβάνει σχεδόν ενεργό μέρος σε Πατριαρχική Θ. Λειτουργία;
c. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» υποχρέωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να δώσει και να λάβει λειτουργικό ασπασμό με τον Πάπα κατά τη Θ. Ευχαριστία της Θρονικής Εορτής το 2006 ;
d. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» έδωσε άδεια στον Πάπα να προσευχηθεί εκ μέρους του Ορθοδόξου πληρώματος με το «Πάτερ ημών» στην επισημότερη (ας επιτραπεί) Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό;
e. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» παραχώρησε στον Πάπα το βήμα του Πατριαρχικού Ναού για να κηρύξει «γυμνή τη κεφαλή» το παπικό πρωτείο; Από το βήμα των Αγίων Αλεξάνδρου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Φωτίου, Φιλοθέου να διακηρύσσεται η πλάνη! Δεν είναι βεβήλωση αυτό ;
f. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» αποφάσισε να υμνηθεί ο εμμένων εν τη αιρέσει Πάπας ως «σεπτός Ποιμένας και Πρόεδρος» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου;
g. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε να υμνηθεί από την Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως η αίρεση του Παπισμού ως «Εκκλησία σεπτή, Καθέδρα του Πέτρου» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου;
h. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε τους 16 Ιερούς Κανόνες (Αγ. Πατέρων, Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων), απεφάνθη ότι επιτρέπονται στο εξής οι συμπροσευχές με αιρετικούς και δεν συνιστούν πλέον κανονικό παράπτωμα;
i. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» ενέκρινε τη σύνταξη κανονισμού για την «ομολογιακή» ή «διομολογιακή» κοινή προσευχή στις συναντήσεις του ΠΣΕ;
j. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επικρότησε το προκλητικό κείμενο της Θ΄ ΓΣ του ΠΣΕ στο Porto Alegre (2006), σύμφωνα με το οποίο «κάθε εκκλησία (από τις 340 προτεσταντικές ομάδες του ΠΣΕ) είναι Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της, όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες»! Επίσης στο ίδιο κείμενο αναγνωρίστηκε εκκλησιαστική υπόσταση σε όλες τις προτεσταντικές αιρετικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. και έγινε αποδεκτό ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ίδιας Πίστης» και «ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Είναι δυνατόν να υπάρχει Πανορθόδοξη έγκριση για τις βλασφημίες αυτές ; ...
k. Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» εξουσιοδότησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να προσφέρει Άγιο Ποτήριο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο Αθηνών; Δεν έχει καταδικαστεί η Ουνία απερίφραστα σε «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ... ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)» ; Γιατί περιφρονούνται έτσι ωμά οι ομόφωνες Πανορθόδοξες Αποφάσεις που ρητά καταδικάζουν την Ουνία ; Γιατί αυτή η επιλεκτική χρήση των «Πανορθοδόξων αποφάσεων»;
Επιπλέον:
I. Δε σκέφτηκε ο Πατριάρχης μας ότι αυτό το Άγ. Ποτήριο που προσέφερε ως δώρο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο είναι πικρό ποτήρι για την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και για τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ακόμα και σήμερα στενάζουν από τις μεθοδεύσεις των Ουνιτών; Πώς θα ακούσουν οι δεινοπαθήσαντες και δεινοπαθούντες από την Ουνία αδελφοί μας στην Αν. Ευρώπη αλλά και τη Μ. Ανατολή την ενέργεια αυτή του Πατριάρχου μας; Δεν αποτελεί πρόκληση στην Πανορθόδοξη ενότητα;
II. Πως θα αισθανόταν ο Πατριάρχης μας αν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προσέφερε Αγ. Ποτήριο στον παπα-Ευθύμ ;! [2] (συγγνώμη για τη σκληρότητα του λόγου !)
Και τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν τέλος ... αλλά ούτε και απαντήσεις ...
Αυτά τα λίγα για να πάψει η δικαιολογία περί των δήθεν «πανορθοδόξων αποφάσεων»! Μακάρι οι πρωτοστατούντες σήμερα στο διάλογο να σέβονταν και να τηρούσαν όλες τις πανορθόδοξες αποφάσεις! Όλες όμως, όχι κατ' επιλογήν!Διότι ποτέ και καμία Πανορθόδοξη Σύνοδος δεν αλλοίωσε την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, δεν κατήργησε Ι. Κανόνες επικυρωμένους από τρεις Οικουμενικές Συνόδους και δεν έδωσε σε κανένα το δικαίωμα αθετήσεως της εκκλησιαστικής παραδόσεως και τάξεως, όπως πολλάκις συμβαίνει σήμερα στον οικουμενικό χώρο. Αν ποτέ συνέβαινε αυτό, τότε, η οποιαδήποτε - ακόμα και «Πανορθόδοξη» - Σύνοδος θα αυτοαναιρείτο και θα μετατρεπόταν σε «συνέδριο ανόμων» και «συναγωγή πονηρευομένων». Άλλωστε η «οικουμενικότης» ή η «ληστρικότης» μιας συνόδου δεν προσδιορίζεται από τον αριθμό και την εκπροσώπηση των συμμετεχόντων, αλλά πρωτίστως από τις αποφάσεις της !
Β. Κατά συνέπεια, όσοι κατηγορούν τους ασκούντες κριτική στα των διαλόγων ότι τάχα είναι εναντίον του διαλόγου, αν δεν συκοφαντούν διαστρέφοντας συνειδητά την πραγματικότητα, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος!
Διότι, ΟΧΙ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ! Δε νοείται Ορθόδοξος που να αρνείται το διάλογο. Διότι πρώτος ο ίδιος ο Χριστός μας διαλέγεται με τους αμαρτωλούς. Αλλά, ας προσέξουμε, είναι ο ίδιος ο Χριστός μας που ταυτόχρονα αρνήθηκε το διάλογο. Αρνήθηκε να διαλεχθεί παρ' ότι προκλήθηκε. Αρνήθηκε να κάνει διάλογο με τον Πιλάτο, τους Αρχιερείς του Μ. Συνεδρίου και τον βασιλέα Ηρώδη !
Συμφωνούμε λοιπόν με το διάλογο, όπως ο Κύριός μας!
Αντιτιθέμεθα όμως στο διάλογο, όπως ο ίδιος ο Κύριός μας. Όταν δεν πληρούνται κάποιες σαφώς καθορισμένες από την εκκλησιαστική Παράδοση προϋποθέσεις. Αντιτιθέμεθα λοιπόν στο διάλογο, στο «ανούσιο παίγνιο», κατά την καταγγελία του επί 20ετία συμπροέδρου, Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού, όπως αυτός διεξάγεται σήμερα. Αναφέρω τρία μόνο σημεία:
1. Συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής παραδόσεως με τις ολοένα αυξανόμενες και εντεινόμενες συμπροσευχές! Ξεπεράσαμε τις απλές συμπροσευχές και πηγαίνουμε ολοταχώς σε συλλείτουργα - για την ώρα ατελή ... Και το χειρότερο : προσπαθούμε να επιβάλουμε την ανομία μας ως νόμο του Θεού (βλ. γνωμοδότηση Φειδά για τις συμπροσευχές)!
2. Κάποιοι «επαγγελματίες» (σύμφωνα με τον καθηγητή Βέλτση) του διαλόγου αποφασίζουν ερήμην του λαού του Θεού (λαϊκών και κληρικών), ακόμα ερήμην και αυτών των Συνόδων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Παράδειγμα: έξι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, δηλ περίπου η μισή Ορθοδοξία!(Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Εκκλησία Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Ελλάδος, Τσεχίας και Σλοβακίας) δεν συμμετείχαν και εν Συνόδω καταδίκασαν το κείμενο της συμφωνίας του Balamand (Ζ΄ συνάντηση Μικτής Επιτροπής-1993) ως απαράδεκτο εξ απόψεως Ορθοδόξου, ξένο προς την Ορθόδοξη Παράδοση και αντίθετο με τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Διασκέψεων (βλ. την από 8.12.1994 επιστολή της Ι. Συνόδου Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο)! Και όμως, δεν συγκινήθηκε ουδείς των «επαγγελματιών» και ο διάλογος συνεχίζεται, με τους Ορθοδόξους αντιπροσώπους να θεωρούν το κείμενο αυτό έγκυρο και ως βάση συζητήσεως στην πορεία του διαλόγου! Δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στις Συνόδους των έξι Αυτοκεφάλων Εκκλησιών; Μήπως δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στην Πανορθόδοξη ενότητα;
3. Σε Πανορθόδοξες αποφάσεις καταδικάζεται επανειλημμένως η Ουνία. Και όμως στο διάλογο συμμετέχουν και ... Ουνίτες! Πού υπάρχει λοιπόν σεβασμός στις Πανορθόδοξες αποφάσεις στο διάλογο, όπως διεξάγεται σήμερα ;
Ποιος, επομένως, περιφρονεί τις Πανορθόδοξες αποφάσεις ; Οι ασκούντες κριτική με θεολογικό λόγο, ή οι συμπράττοντες σε «ανούσιο παίγνιο» ;
Γ. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν διότι, όπως είπαν, η Ομολογία Πίστεως τους ... «εξωεκκλησιάζει»!
Όμως ας προσέξουμε όλοι καλά :
1. Κανένας ας μην ανησυχεί, ας μη θορυβείται, διότι ουδείς «εξωεκκλησιάζεται» με υπογραφές! Όσες υπογραφές και αν μαζέψουμε και λαϊκών και κληρικών και Αρχιερέων !
2. Κανένας όμως ας μην εφησυχάζει ότι τάχα με τις υπογραφές του μπορεί να «εξωεκκλησιάσει» κάποιους και έτσι να ξεμπερδέψει με τις διαμαρτυρίες τους! Η οποιαδήποτε φίμωση της άλλης άποψης δεν μπορεί να γίνει σήμερα αποδεκτή ούτε στην Εκκλησία ούτε στην κοινωνία μας !
3. Ο καθένας μας όμως ας γρηγορεί, διότι υπάρχει κίνδυνος να «εξωεκκλησιασθεί» μόνος του, όχι «αυτομάτως»(!) αλλά «ουσιαστικώς» εξ αιτίας των λόγων και της συμπεριφοράς του. Η επισημοποίησή του «εξωεκκλησιασμού» μπορεί να καθυστερήσει ή και να μην εκφραστεί σε αυτή τη ζωή ! Στην άλλη ζωή όμως τι γίνεται;
Ας μη ξεχνάμε την περίπτωση του Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού: απλός μοναχός πολέμησε για την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας μας με ολόκληρη σχεδόν την Πενταρχία (Πατριάρχες Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας), την «επίσημη» «Εκκλησία», που είχε υποταχθεί στην αίρεση!Κανένα δεν «εξωεκκλησίασε». τον «εξωεκκλησίασαν», αντίθετα, οι ισχυροί κατά κόσμον Πατριάρχες κλπ. και πέθανε εξόριστος! Αλλά έρχεται μετά θάνατον η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος και στηρίζεται στη θεολογία του απλού μοναχού Μαξίμου και δικαιώνει τον απλό μοναχό Μάξιμο και καθαιρεί, καταδικάζει και αναθεματίζει ως αιρετικούς ΕΠΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ και άλλους Επισκόπους !
Για την ιστορία καταδικάστηκαν :
· ο Πάπας Ρώμης Ονώριος !
· οι 4 Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως: Σέργιος, Πύρρος, Παύλος Β΄ και Πέτρος!
· ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος !
· ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μακάριος ! και
· οι επίσκοποι Στέφανος, Πολυχρόνιος και Κωνσταντίνος !
Δ. Στο τέλος της επιστολής Του ο Οικουμενικός Πατριάρχης ζητά από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και την περί αυτόν «τιμίαν Ιεραρχίαν όπως το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν έναντι της φερομένης «Ομολογίας Πίστεως» και των υπογραψάντων αυτήν κληρικών αυτής» !
Είναι άξιον απορίας γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η περί Αυτόν Σύνοδος ζητούν από την Εκκλησία της Ελλάδος να πάρει θέση και δεν επελήφθησαν οι ίδιοι «των υπογραψάντων κληρικών», όπως είχε γίνει παλαιότερα με τον αείμνηστο Χριστόδουλο; Θα αποφεύγονταν έτσι πιθανά προβλήματα ενότητος στην Ιεραρχία μας!
· Αναμφίβολα είναι ιδιαίτερα λυπηρό να αντιμετωπίζει ο Πατέρας την αγωνία των παιδιών του ως εχθρική ενέργεια και να στέκεται «έναντι ...των κληρικών», δηλ. των παιδιών του!
· Ιδιαίτερα λυπηρό ο Πατέρας να πρωτοστατεί στο διάλογο εκτός του σπιτιού, με όλη τη γειτονιά, τους εγγύς και τους μακράν, και να αρνείται συστηματικά να συζητήσει με τα παιδιά του τις δικαιολογημένες ή και αδικαιολόγητες έστω επιφυλάξεις τους!
· Ιδιαίτερα λυπηρό να διεξάγει «Θεολογικό Διάλογο» με τους ετεροδόξους και να αρνείται να διαλεχθεί με θεολογικό λόγο με τους ομοδόξους συν-διακόνους Του στο Σώμα του Χριστού!
· Ιδιαίτερα λυπηρό να ζητά τη λήψη μέτρων «έναντι» των παιδιών του - άραγε, ποίων μέτρων; μήπως προληπτικής λογοκρισίας και φίμωσης της άλλης άποψης; πού βρισκόμαστε!
Όμως, αλίμονο στον πατέρα που περιφρονεί την κραυγή αγωνίας των παιδιών του. Ο ίδιος κλονίζει στη συνείδησή τους το πατρικό κύρος. Και μη μας διαφεύγει ότι η πατρική αυθεντία δεν επιβάλλεται με τη φίμωση της κριτικής, αλλά εμπνέεται ακόμα και στα "άτακτα" παιδιά. Αν αυτό ισχύει στη βιολογική πατρότητα, πολλώ μάλλον έχει εφαρμογή στην πνευματική !
Πάντως, ας γίνει σε όλους απολύτως σαφές, ότι οι Αρχιερείς, οι Αγιορείτες και λοιποί Καθηγούμενοι με τις Αδελφότητές τους και άλλοι κληρικοί και μοναχοί και λαϊκοί από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ενώπιον του Θεού και της συνειδήσεώς μας υπογράφοντας την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» εκφράζουμε τη θλίψη και διαφωνία μας στη συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως που συντελείται στον οικουμενικό χώρο, είμαστε και θα παραμείνουμε μέλη της Εκκλησίας μας ό,τι και αν συμβεί ! Ακόμα και αν οι Πατέρες μας μας πικράνουν και μας αρνηθούν την πατρότητα με τη συμπεριφορά τους, θα παραμείνουμε μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας!
Σημειώσεις ΟΟΔΕ:
«Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, εν Χριστώ τω Θεώ λίαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών Μετριότητος κύριε Ιερώνυμε, Πρόεδρε της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Υμετέραν σεβασμίαν Μακαριότητα αδελφικώς εν Κυρίω κατασπαζόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν.
Εις γνώσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου περιήλθε κατ' αυτάς κείμενον υπό τον τίτλον «Ομολογία Πίστεως», υπογεγραμμένον υπό κληρικών και μοναχών, ως και τινων λαϊκών, εν οις και τινες Μητροπολίται της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, δια του οποίου επιχειρείται ο διαχωρισμός των Ορθοδόξων πιστών εις «ομολογητάς της Ορθοδόξου πίστεως» και εις οιονεί μειοδότας αυτής, εφ' όσον δεν αποδέχονται τας θέσεις των συντακτών του εν λόγω κειμένου.
Επί του ζητήματος τούτου, συνοδική διαγνώμη, προαγόμεθα ίνα εκφράσωμεν Υμίν τον έντονον προβληματισμόν του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τούτο διά τους ακόλουθους λόγους:
Είναι γνωστόν ότι από μακρού υφίστανται και καλλιεργούνται, ιδιαιτέρως εν τω χώρω της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζηλωτικαί τάσεις, αίτινες εκδηλούνται δια πολεμικής ενίοτε οξείας και ανοικείου, εναντίον των διεξαγομένων θεολογικών διαλόγων και επαφών της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των ετεροδόξων. Η Ορθόδοξος Εκκλησία ουδέποτε βεβαίως ημπόδισεν ή επέκρινε την έκφρασιν κριτικής προς πράξεις και αποφάσεις της διοικούσης Εκκλησίας διο και ουδέποτε διεμαρτυρήθημεν και ημείς δια τας ως άνω τάσεις, καίτοι, ως είπομεν, πολλάκις εκδηλούνται αύται κατά τρόπον ανοίκειον, φανατικόν και τουταυτό ασεβή. Δεν ηθέλομεν απευθυνθή, συνεπώς, προς Υμάς εάν επρόκειτο απλώς περί μιας τοιαύτης κριτικής, έστω και απρεπούς και ανοικείου.
Αλλ' η περίπτωσις της εν λόγω «Ομολογίας» παρουσιάζει ιδιομορφίας τινάς αι οποίαι εμβάλλουν ημάς εις ανησυχίαν, δοθέντος ότι:
α) Το κείμενον τούτο αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ομολογία Πίστεως» εφάμιλλος, τρόπον τινά, ή εν πάση περιπτώσει παράλληλος προς υφισταμένας επισήμους «Ομολογίας Πίστεως», ως εκείναι των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων ή άλλαι «Ομολογίαι» φέρουσαι ονόματα ατόμων ως των Πέτρου Μογίλα, Δοσιθέου Ιεροσολύμων κ.α. Αλλ' ενώ αι τελευταίαι αύται φέρουσι και αυταί συνοδικήν επικύρωσιν, η περί ής ο λόγος «Ομολογία» ουδεμίαν τοιαύτην επικύρωσιν φέρει, και δια του τίτλου τούτου παραπλανά μέρος του πιστού λαού εμφανιζομένη ως μια παρόμοια «Ομολογία».
β) Η «Ομολογία» αύτη διαλαμβάνει εν παραγράφω την διακήρυξιν ότι πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους και συμπροσευχόμενοι μετ' αυτών θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας. Τούτο σημαίνει ότι πάντες οι Πατριάρχαι και λοιποί Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά των Ιερών αυτών Συνόδων ως μετέχοντες εις τοιαύτας επαφάς και διαλόγους έχουν αυτομάτως θέσει εαυτούς εκτός Εκκλησίας!!! Οι υπογράφοντες την «Ομολογίαν» δια του τρόπου τούτου κηρύσσουν πάντας ημάς εκτός της Εκκλησίας, ήτοι σχισματικούς, είναι δε απορίας άξιον διατί δεν έχουν εισέτι διακόψει την μεθ' ημών μυστηριακήν κοινωνίαν, εφ' όσον ευρισκόμεθα κατ' αυτούς «εκτός Εκκλησίας». Το σπέρμα πάντως του σχίσματος ενυπάρχει εις τα ως άνω εκφράσεις της «Ομολογίας», τούτο δε δέον να εμβάλη πάντας τους ποιμαίνοντας την Εκκλησίαν εις ανησυχίαν.
γ) Η ανησυχία αύτη επιτείνεται εκ του ότι την εν λόγω «Ομολογίαν» υπογράφουν συν τοις άλλοις και τινες Αρχιερείς της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, ως εάν μη ήρκει εις αυτούς η κατά την επισκοπικήν χειροτονίαν των δοθείσα Ομολογία. Θέλομεν να πιστεύωμεν ότι οι υπογράψαντες Ιεράρχαι έπραξαν τούτο άνευ πλήρους επιγνώσεως του ότι διά του τρόπου τούτου οδηγούν εις σχίσμα εντός της Ορθοδόξου Ιεραρχίας, δοθέντος ότι τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι. Διότι είναι αδιανόητον οι επίσκοποι ούτοι, δια μεν της υπογραφής της εν λόγω «Ομολογίας» να διακηρύσσουν ότι πάντες οι μετέχοντες εις τας μετά των ετεροδόξων επαφάς «θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός της Εκκλησίας», εν δε τη λειτουργική και λοιπή αυτών ζωή να θεωρούν εαυτούς εν κοινωνία μετ' αυτών, μνημονεύοντες μάλιστα και του ονόματος αυτών εν τη Θεία Λειτουργία.
Μακαριώτατε,
Αι μετά των ετεροδόξων επαφαί, περιλαμβανομένων των μετ' αυτών θεολογικών διαλόγων, δεν αποτελούσιν ενεργείας ωρισμένων Εκκλησιών ή προσώπων, αλλά, ως είπομεν, συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, περιλαμβανομένης και της καθ' Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως είναι η ομόφωνως απόφασις της Γ' Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986) και αι υπογραφείσαι και συνημμένως εν αντιγράφω αποστελλόμεναι συμφωνίαι επί του περιεχομένου του μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας θεολογικού ημών διαλόγου.
Προκαλεί βαθίαν θλίψιν η διαπίστωσις ότι τούτο λησμονείται υπό των υπογραψάντων την «Ομολογίαν» ταύτην. Η Εκκλησία της Ελλάδος μη καταδικάζουσα αλλά δεχόμενη σιωπηρώς την κυκλοφορίαν κειμένων «Ομολογίας Πίστεως», ως το περί ου ο λόγος, δια του οποίου τίθενται εκτός Εκκλησίας πάντες οι μετέχοντες εις τας μετά των ετεροδόξων σχέσεις, υπογεγραμμένον μάλιστα και υπό επισκόπων αυτής, δημιουργεί προβληματισμόν ουχί μόνον εις το ποίμνιον αυτής, αλλά και εις την μετά των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κοινωνίαν αυτής.
Παρακαλούμεν, όθεν, την Υμετέραν Μακαριότηταν και την περί Αυτήν τιμίαν Ιεραρχίαν όπως το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν έναντι της φερομένης «Ομολογίας Πίστεως» και των υπογραψάντων αυτήν κληρικών αυτής, αναλογιζομένην τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή η, ως αποδείκνυται, και υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών.
Ταύτα ανακοινούμενοι τη Υμετέρα Μακαριότητι, περιπτυσσόμεθα και αύθις Αυτήν φιλήματι αδελφικώ και διατελούμεν μετ' αγάπης εν Κυρίω πολλής και τιμής εξιδιασμένης».
Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
«Παναγιώτατε, ποια πανορθόδοξη απόφαση;»
Zeitgeist - Γ' Οι ιδέες
ZEITGEIST Μέρος Γ' Α. Η λατρεία του ήλιου και ο ζωδιακός κύκλος «Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη υπαινιγμούς στα δώδεκα σύμβολα του ζωδιακού κυκλου, και το όλο σχήμα είναι βασισμένο επάνω του - ήρωες, προσωπικότητες και γεγονότα. Έτσι στο όνειρο του Ιωσήφ, ο οποίος είδε έντεκα αστέρια να προσκυνούν το δωδέκατο, το οποίο ήταν το δικό του αστέρι, αναφέρεται σ' αυτό ο ζωδιακός κύκλος[i]». «Τόσο κατοχυρωμένο είναι το γεγονός, ώστε οι ρωμαιοκαθολικοί συγγραφείς - ειδικά οι Γάλλοι ουλτραμονταντιστές[ii] - έχουν σιωπηρά συμφωνήσει να συνδέσουν τους δώδεκα Πατριάρχες των Εβραίων με τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου... Ο Υδροχόος είναι ο Ρουβήν, ο οποίος έχει δηλωθεί «ασταθής όπως το νερό[iii]»˙ Οι Δίδυμοι είναι ο Συμεών και ο Λεβί, εξαιτίας της ισχυρής αδελφικής τους σχέσης˙ ο Λέων είναι ο Ιούδας, «ο ισχυρός λέων» της φυλής, «ο σκύμνος[iv]»˙ οι Ιχθείς είναι ο Ζαβουλών, ο οποίος «θα κατοικούσε στο λιμάνι της θάλασσας[v]»˙ ο Ταύρος είναι ο Ισσάχαρ, διότι είναι «δυνατός ως όνος καθιστός» κτλ και γι' αυτό σχετίζεται με τους σταύλους[vi]˙ Σκορπιός είναι ο Δαν, ο οποίος περιγράφεται «ως φίδι, μια οχιά που κάθεται πάνω στο δρόμο[vii]» κτλ˙ Αιγόκερος είναι ο Νεφθαλείμ, ο οποίος είναι «ελάφι ξαμολυμένο[viii]»˙ Καρκίνος είναι ο Βενιαμείν, διότι είναι «λιμασμένος[ix]»˙ Ο Ζυγός, η ισορροπία, στον Ασσήρ, του οποίου «το ψωμί θα είναι παχύ[x]»˙ Τοξότης είναι ο Ιωσήφ «διότι το τόξο του άντεχε σε δύναμη[xi]». Και για να συμπληρώσουμε το δωδέκατο ζώδιο, για την Παρθένο, που ανεξαρτητοποιήθηκε από τον Σκορπιό, έχουμε την Δείνα, την μόνη κόρη του Ιακώβ. Η παράδοση θέλει οι αναφερθείσες φυλές να φέρουν τα δώδεκα ζώδια στα λάβαρά τους. Αλλά πραγματικά η Βίβλος, σε επίρρωση των παραπάνω είναι γεμάτη με θεολογικά-κοσμολογικά και αστρονομικά σύμβολα και προσωποποιήσεις[xii]». Φυσικά δεν υπάρχει κανένας Πατέρας της Εκκλησίας και κανένας εκκλησιαστικός συγγραφέας που να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Αυτά υπάρχουν μόνο στο μυαλό της ίδιας και των οπαδών της που θέλουν να ερμηνεύσουν την Βίβλο κατά το δοκούν. Αλλά στο συγκεκριμένο κεφάλαιο η Blavatsky δεν μπαίνει καν στον κόπο ν' αποδείξει ότι ο Χριστιανισμός είναι μία λατρεία του ήλιου. Αυτό το θεωρεί δεδομένο. Αυτό που προσπαθεί είναι να δείξει ότι η αστρολογία (και όχι η αστρονομία, όπως επιμένουν μερικοί) είναι αρχαιότατη παράδοση. Η επικρατούσα άποψη στην εποχή της ήταν ότι την αστρολογία την εφηύραν οι αρχαίοι Έλληνες και από αυτούς την πήραν οι άλλοι λαοί. Για να δείξει η Blavatsky ότι δεν ισχύει αυτό προσπαθεί ν' αναγάγει τα ζώδια σε μια εποχή προγενέστερη των αρχαίων Ελλήνων, γι' αυτό και κάνει αυτούς τους συσχετισμούς, οι οποίοι, βέβαια, δεν τεκμηριώνονται ούτε από το κείμενο της Π. Διαθήκης ούτε από κανένα άλλο αρχαίο κείμενο. Δηλαδή κατασκευάζει τεκμήρια με βάση αυτό που θέλει, για ν' αποδείξει αυτό που θέλει. Επίσης επικαλείται και τον Georg Friedrich Creuzer(1771-1858), Γερμανό φιλόλογο και αρχαολόγο, και το έργο του Symbolik und Mythologie der altenVoelker, besonders der Griechen (Leipsig, 1810), για τον οποίο γράφει: «Ο Creuzer πίστευε ότι ήταν πολύ εύκολο να δείξει ότι οι περισσότερες Θεογονίες ήταν στενά συνδεδεμένες με θρησκευτικά ημερολόγια, και ήταν συσχετισμένες με τον ζωδιακό κύκλο ως πρωταρχική πηγή τους˙ αν όχι με τον ζωδιακό κύκλο που είναι γνωστός σε μας, τότε με κάτι ανάλογο. Πίστευε ότι ο ζωδιακός κύκλος και οι μυστικιστικές του σχέσεις βρίσκονται στη βάση όλων των μυθολογιών, υπό την μια μορφή ή την άλλη, και ότι είχε υπάρξει στην παλιά του μορφή για πολύ καιρό, πριν εμφανιστεί με τη σημερινή του αστρονομικά καθορισμένη αμφίεση, που οφείλεται σε μια ασυνήθη συναρμογή γεγονότων[xiii].» Ο Friedrich Creuzer δεν είπε αυτά που ισχυρίζεται η Blavatsky. Μάλλον τα αντίθετα. Ο Creuzer εξέτασε τις μυθολογίες των αρχαίων Αιγυπτίων, Ελλήνων, Ινδών, Περσών, λαών της Μεσοποταμίας, και βόρειων λαών, εξέτασε τους συμβολισμούς τους και κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα. Τα συμπεράσματά του ήταν α) ότι πίσω από τα σύμβολα των μύθων των λαών αυτών βρίσκεται η ανάμνηση των γεγονότων που περιγράφονται στην αποκάλυψη του Θεού στο Μωυσή για τη δημιουργία του Κόσμου, β) η επίδραση αυτής της γνώσης επεκτείνεται πέραν από τη μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων και στη φιλοσοφία τους, στον Πλατωνισμό και στον Νεό- Πλατωνισμό. Ειδικά για την περίπτωση των Ελλήνων πίστευε ότι η μνήμη της δημιουργίας από τον Θεό πέρασε σ' αυτούς μέσω των Πελασγών, ενώ μέσω των Μάγων των Περσών πέρασε στους Ινδούς. Με απλά λόγια τα συμπεράσματα του Creuzer είναι ότι όλοι οι λαοί θυμούνται τα γεγονότα που περιγράφονται στη Γένεση και το λένε στους μύθους τους. Ο Πλάτωνας είτε έμμεσα είτε άμεσα είχε γνώση της αποκάλυψης του Θεού και αυτό πέρασε στην φιλοσοφία του, όπως και των Νέο-πλατωνικών. Σε ακόμη πιο απλά λόγια, ο Πρόκλος γνώριζε το έργο του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και επηρεάστηκε από αυτό[xiv]. Σε μια εποχή που η θεωρία της Ινδο-Ευρωπαϊκής φυλής αναπτυσσόταν, και για να την πούμε με το όνομά της, η θεωρία της Άριας φυλής, διαμορφώνονταν η ιστορία της, καθορίζονταν τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά της, κατασκευάζονταν η μυθολογία της κτλ. η ιδέα ότι η φυλή αυτή είχε δεχθεί επιρροές από την εβραϊκή αποκάλυψη ήταν εξωφρενική για τον τευτογενή ακαδημαϊκο κόσμο. Έτσι ο Creuzer κατηγορήθηκε από τους φίλους του ως «ρομαντικός», ενώ από τους εχθρούς του ως «Ιησουίτης». Οι απόψεις του πολεμήθηκαν με ένταση και η θεωρία της Άριας φυλής έγινε η επικρατούσα άποψη και την είδαμε σε όλο της το μεγαλείο στον εθνικοσοσιαλισμό των Ναζί. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι τα παραπάνω είναι δείγμα της μεθόδου της Blavatsky. Χρησιμοποιεί έναν συγγραφέα που είπε τα αντίθετα, διαστρέφοντας τα λεγόμενά του, ώστε να ταιριάζουν με τις απόψεις της. Θα της ήταν πιο εύκολο να χρησιμοποιήσει τον Thomas Paine, όπως οι σύμβουλοι του Zeitgeist, και το βιβλίο του The Origin o Freemasonry: «Η Χριστιανική θρησκεία και μασονία έχουν την μία και ίδια κοινή καταγωγή, και οι δυο προέρχονται από την λατρεία του ήλιου˙ η διαφορά ανάμεσα στην καταγωγή τους είναι ότι η Χριστιανική θρησκεία είναι μια παρωδία της λατρείας του ήλιου, στην οποία τοποθετούν έναν άνθρωπο, τον οποίο αποκαλούν Χριστό, στη θέση του ήλιου και του αποδίδουν τις ίδιες τιμές που αρχικά απέδιδαν στον ήλιο[xv]». Εδώ μπορεί ν' αναφερθεί και ο Albert Pike και το Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite: «Υπάρχει μια απίστευτη σύμπτωση των χαρακτηριστικών που προσδιορίστηκαν από τον Ιακώβ στους γιους του, και αυτών από τα σύμβολα του ζωδιακού, ή τους πλανήτες που κατοικοεδρεύουν σε αυτά τα σύμβολα. Ο Ρουβήν είναι το ρέων ύδωρ....[xvi]» κτλ. Αυτά μάλλον αρκούν για να δείξουν ότι η άποψη αυτή που διατυπώνεται στο Zeitgeist είναι θεοσοφικής-μασονικής προέλευσης. Έχοντας εκφράσει οι παραμυθολόγοι την πεποίθησή τους, ότι ο Χριστιανισμός είναι μια ακόμη ηλιακή-αστρολογική λατρεία, προβαίνουν σε συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από την συγκριτική εξέταση του Χριστιανισμού σε σχέση με τις άλλες ηλιακές-αστρολογικές λατρείες. Στην ταινία δεν παρουσιάζεται το σύνολο τους, αλλά κάποια πολύ συγκεκριμένα, που έχουν σχέση κυρίως με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός με πρόσωπα της μυθολογίας των αρχαίων λαών της Μεσογείου και της Ινδίας, όπως ο Ώρος, ο Κρίσνα, ο Βάκχος, ο Μίθρα και άλλοι. Όλοι παρουσιάζονται ως Μεσσίες, με περιστατικά της μυθολογίας τους παρόμοια με τη ζωή του Χριστού. Ας δούμε τώρα ποιοι είναι οι πρωτεργάτες αυτών των πεποιθήσεων. Εφόσον οι θεωρητικοί της ταινίας και του κινήματος Zeitgeist δεν είναι οι άνθρωποι που εισηγήθηκαν αυτές τις ιδέες, αλλά αυτοί που τις αναμασούν, θα δείξουμε ποιοι μίλησαν πρώτοι γι' αυτά. Ο πρώτος εισηγητής της ταυτότητας του Ιησού με τον Ώρο ήταν ο Gerald Massey. Αρχικά στο βιβλίο του Natural Genesis εξέτασε τυπολογικά τις ομοιότητες του συμβόλου του σταυρού με παρόμοια σύμβολα της αρχαίας αιγυπτιακής λατρείας και στη συνέχεια επεκτάθηκε και σε άλλες ανατολικές θρησκείες[xvii]. Ο στόχος του έργου του αυτού ήταν να κατασκευάσει μια εξελικτική ιστορία των θρησκειών, βασισμένος σε τυπολογικές έρευνες, οπότε δεν επεκτάθηκε στο συγκεκριμένο θέμα. Το επεξεργάστηκε εκτενέστερα σε ένα επόμενο βιβλίο του, το Ancient Egypt: TheLight of the World[xviii]. Στο βιβλίο αυτό πρόθεση του Gerald Massey ήταν να δείξει ότι τόσο η ανθρώπινη ιστορία, όσο και ο πολιτισμός ξεκίνησαν από την Αφρική. Από το βιβλίο αυτό παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα: «Ο μύθος του Χριστού είναι αιγυπτιακός, αλλά αρχικά ήταν χωρίς το δόγμα της ιστορικής προσωπικότητας» (σελ. 728). «Ο Χριστιανισμός παραγνωρίζει πεισματικά ότι ο Ιησούς των Γνωστικών ήταν ο αιγυπτιακός Ώρος, ο οποίος συνέχιζε να υπάρχει σε διάφορες σέκτες των γνωστικών και με τα δυο ονόματα, Ώρος και Ιησούς» (σελ. 752). Εδώ βλέπουμε και τον ισχυρισμό των θεοσοφιστών, ότι η απόκρυφη γνώση που αποκαλύπτουν, ήταν κτήμα των γνωστικών. Η σύνδεση Χριστού-Ώρου ήταν επίσης θέμα μίας ομιλίας του που κυκλοφόρησε και σε ανεξάρτητο τεύχος το 1887. Ο τίτλος της ήταν The Historical Jesus and the Mythical Christ. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα: «Διότι δύο ημερομηνίες γέννησης αποδίδονται στον Ιησού από τους Χριστιανούς Πατέρες, μία κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, και η άλλη κατά την εαρινή ισημερία. Αυτές, που δεν μπορούν να είναι και οι δυο ιστορικές, βασίζονται στις δύο γεννήσεις του διπλού Ώρου στην Αίγυπτο. Ο Πλούταρχος μας λέει ότι η Ίσις γέννησε τον Ώρο, το παιδί, την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου, ενώ η εορτή της ενηλικίωσης ή του δεύτερου Ώρου ακολουθούσε την εαρινή ισημερία. Συνεπώς, το ηλιοστάσιο και η ισημερία αποδόθηκαν στην μία γέννηση του Ιησού από τους χριστιανολάτρες» (σελ. 6) Εδώ το μπέρδεμα είναι εμφανές. Ο Gerald Massey εκλαμβάνει την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την ημέρα της σύλληψης του Ιησού εκ Πνεύματος Αγίου, ως ημέρα γέννησης, οπότε του αποδίδει δύο γεννήσεις, ώστε να ταιριάζει σε δύο γεννήσεις του Ώρου. Με αυτό το σκεπτικό, βέβαια, όλοι οι άνθρωποι έχουμε δύο γεννήσεις, εφόσον για όλους ισχύει, κάποια μέρα να συλληφθούμε και μετά από εννιά μήνες να γεννηθούμε. Αν τώρα ο Gerald Massey ή οι θεωρητικοί του Zeitgeist δεν μπορέσουν ν' αποδείξουν ότι κανένας άνθρωπος δεν συνελήφθη από τους γονείς του κατά την εαρινή ισημερία, τότε δεν έχουμε καμιά πρωτοτυπία, καμιά μοναδικότητα στην περίπτωση του Ιησού, που να τον συνδέει με τον Ώρο, ως προς την γέννηση. Συνεπώς με αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε συνελήφθη κατά την εαρινή ισημερία οπότε, υπό φυσιολογικές συνθήκες γεννήθηκε μετά από εννιά μήνες κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, θα μπορούσε να είναι ο Ώρος. Ο Gerald Massey έπρεπε να προβεί σε αρκετούς αστρολογικούς υπολογισμούς για να καταλήξει ότι η ημερομηνία γέννησης του Ώρου ήταν η 25η Δεκεμβρίου. Η ενέργεια αυτή ήταν αναγκαία εφόσον η ημερομηνία γέννησης του δεν μαρτυρείται πουθενά. Όσοι διαβάσουν τη διαδικασία στις σελίδες 739-741 του βιβλίου τουAncient Egypt: The Light of the World αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για κατασκευασμένη ημερομηνία. Δεν μαρτυρείται στις αρχαίες πηγές, ούτε στον Πλούταρχο, τον αρχαίο συγγραφέα που διέσωσε το μύθο του. Επίσης ο Gerald Massey παραγνωρίζει το γεγονός, ότι η 25η Δεκεμβρίου δεν είναι η ημερομηνία γέννησης του Ιησού, αλλά η ημέρα της εορτής της γέννησής του κατά το χριστιανικό εορτολόγιο. Και αυτή είναι συμβατική. Πριν τον δ' αι. εορτάζονταν την 6η Ιανουαρίου, μαζί με την Βάπτιση. Η πραγματική ημερομηνία της γέννησης μας είναι άγνωστη. Παρακάτω (Historical Jesus, sel. 7) παρουσιάζει και τον Μίθρα ως ηλιακό Μεσσία: «Και ο Μίθρας φημολογούνταν ότι είχε γεννηθεί σε σπηλιά. Όπου λατρεύονταν ο Μίθρας, η σπηλιά καθιερώνονταν ως τόπος γέννησής του. Η σπηλιά μπορεί να ταυτοποιηθεί και η γέννηση του Μεσσία στην σπηλιά, δεν έχει σημασία υπό ποιο όνομα γεννήθηκε, μπορεί να προσδιοριστεί κατηγορηματικά. Η σπηλιά του Μίθρα ήταν ο τόπος γέννησης του ήλιου στο χειμερινό ηλιοστάσιο, όταν αυτό συνέβη την 25η Δεκεμβρίου στο ζώδιο του Αιγόκερου, με την εαρινή ισημερία στο ζώδιο του Κριού». Τι γίνεται, όμως με τους άλλους θεοσοφιστές; Δέχονται την αντιστοίχιση αυτή ή είναι μόνο άποψη του Massey; Ας δούμε το έργο της ιδρύτριας της θεοσοφίας, H. P. Blavatsky. Στο Secret Doctrine αναφέρει: «Ο ήλιος εδώ αντιπροσωπεύει τον Λόγο (ή Χριστό ή Ώρο), ως η κεντρική Ουσία συνθετικά, και ως η διασκορπισμένη ουσία των ακτινοβόλων Οντοτήτων, διαφορετικών σε υπόσταση, αλλά όχι ως προς την ουσία[xix]». «Όπως ακριβώς ο Ιαο των Μυστηρίων ήταν ξεχωριστός από τον Ιαχωβά, έτσι ήταν και ο ύστερος Ιαο και Αβραξας, ή Αβρασαξ, μερικών γνωστικών σεκτών πανομοιότυπος με τον Θεό των Εβραίων, που ήταν ο ίδιος με τον αιγυπτιακό Ώρο[xx]». Είναι αλήθεια ότι η Blavatsky εισηγήθηκε την ιδέα, την οποία επεξεργάστηκε ο Massey, αλλά η ίδια προτιμούσε τη σύνδεση Ιησού-Κρίσνα-Βούδα. Στο Isis Unveiledδιαβάζουμε στις σελίδες 537-539 όλες τις ομοιότητες, που βρίσκει μεταξύ των τριών. Σε κάποιο άλλο σημείο λέει: «Στις ιδέες των Χριστιανών, Χριστός είναι ένα ακόμη όνομα για τον Ιησού. Η φιλοσοφία των Γνωστικών, των νεωστί μυημένων και των ιεροφαντών το αντιλαμβάνονταν διαφορετικά. Η λέξη Χριστός, όπως και όλες οι άλλες ελληνικές λέξεις, πρέπει ν' αναζητηθεί στη φιλολογική καταγωγή της - τη Σανσκριτική. Σε αυτή την τελευταία γλώσσα Κρις σημαίνει ιερός, και η ινδική θεότητα ονομαζόταν Κρίσνα (ο καθαρός ή ιερός) από αυτό. Από την άλλη, το ελληνικό Χριστός φέρει διάφορες σημασίες, όπως χρισμένος (καθαρό λάδι, χρίσμα) και άλλες. Σε όλες τις γλώσσες, αν και το συνώνυμο της λέξης σημαίνει καθαρή ή ιερή ουσία, είναι η πρώτη απόρροια της αόρατης θεϊκής αρχής, που φανερώνεται ως ενυπόστατο πνεύμα». (σελ. 158) Η σύνδεση Ιησού-Βάκχου έχει επίσης το αντίστοιχό της στα γραπτά της Blavatsky. Στο Isis Unveiled γράφει: «Θα διατηρούσαν ακόμα οι Χριστιανοί την ταυτότητα του «Πατέρα» του Ιησού και του Ιεχωβά, αν μπορούσαν να προσκομιστούν αποδείξεις αρκούντως ξεκάθαρες ότι ο "Θεός Κύριος" δεν ήταν άλλος από τον παγανιστικό Βάκχο, Διόνυσο;... αλλά έξω από την Ελλάδα ο Βάκχος ήταν ο πανίσχυρος "Ζαγρεύς, ο μεγαλύτερος των θεών". Ο Μωυσής φαίνεται να τον είχε λατρέψει προσωπικά και μαζί με το πλήθος στο όρος Σινά˙ πρέπει να παραδεχθούμε ότι ήταν ένας μυημένος ιερέας, ένας μύστης, που ήξερε πώς να άρει το πέπλο που κρέμεται πίσω από όλη αυτή την εξωτερική λατρεία, αλλά κράτησε το μυστικό. Και ο Μωυσής οικοδόμησε ένα θυσιαστήριο, και κάλεσε το όνομά του Jehovah-Nissi - (σ.σ. «Και ωκοδόμησε Μωυσής θυσιαστήριον Κυρίω και επωνόμασε το όνομα αυτού Κύριος καταφυγή μου», Εξοδος 17,15, κατά τη μετάφραση των Ο') - ή Iao-Nissi. Τι καλύτερη απόδειξη απαιτείται για να δείξει ότι ο Θεός του Σινά δεν είναι διαφορετικός από τον Βάκχο, τον Όσιρι, τον Ιεχωβά;» (σελ. 165) «Ενώ η μυθική γέννηση και η ζωή του Ιησού είναι πιστό αντίγραφο αυτών του Κρίσνα των Βραχμάνων, ο ιστορικός χαρακτήρας του θρησκευτικού μεταρρυθμιστή στην Παλαιστίνη είναι το πραγματικό αντίγραφο του Βούδα στην Ινδία.» (σελ. 339) Έχοντας διαπιστώσει την ταυτότητα αυτών των απόψεων ως θεοσοφικών διδασκαλιών, θα περάσουμε και στα κείμενα των μασόνων και θα εξετάσουμε αν υπάρχει κάτι παρόμοιο εκεί. Στη «βίβλο» της δογματικής των Μασόνων του Albert Pike, με τίτλο Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite ofFreemasonry, που ετοιμάστηκε για το Ανώτατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού της Νότιας Δικαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών και εκδόθηκε στο Τσάρλεστον το 1871, γράφει: «Ο Ώρος ήταν ο μεσίτης, που θάφτηκε τρεις μέρες, αναγεννήθηκε, και θριάμβευσε επί της αρχής του κακού. Η λέξη Heri, στα Σανσκριτικά, σημαίνει Ποιμένας, όπως και Σωτήρας. Ο Κρίσνα καλείται Heri, όπως και ο Ιησούς αποκαλεί τον εαυτό του Καλό Ποιμένα». (σελ. 81) «Αν η κοιτίδα του μύθου ήταν η Αίγυπτος ή αν τον δανείσθηκε από την Ινδία είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε. Αλλά οι Εβραίοι παρέλαβαν τα μυστήριά τους από τους Αιγύπτιους˙ και φυσικά ήταν γνώστες των μύθων τους, - που ήταν γνωστοί στους Αιγύπτιους μύστες, Ιωσήφ και Μωυσή. Ήταν ο μύθος ( ή καλύτερα η αλήθεια ενδεδυμένη αλληγορία και εικασία) του Όσιρι, του Ήλιου, της Πηγής του Φωτός και της Αρχής του Καλού, και του Τυφώνα, της Αρχής του Σκότους και του Κακού. Σε όλες τις ιστορίες των θεών και των ηρώων βρίσκονται διατυπωμένες και κρυμμένες αστρονομικές λεπτομέρειες και η ιστορία των έργων της ορατής φύσης.» (σελ. 375 και μέχρι τη σελίδα 380 συνεχίζει με την ερμηνεία του μύθου της Ίσιδος και του Όσιρι, την αστρολογική ερμηνεία της και την ταύτισή της με άλλες ειδωλολατρικές λατρείες, του Διόνυσου, του Μίθρα και τα άλλα που βλέπουμε και στην ταινία). «Και σε όλες αυτές τις ερμηνείες που δίνονται από τον Μακρόβιο για τον Ιερό Μύθο προς τιμήν του Ήλιου, που λατρευόταν με πολλά ονόματα, όπως Όσιρις, Ώρος, Άδωνις, Άττης, Βάκχος κτλ. βλέπουμε αμετάβλητα ότι αναφέρονται στη θεωρία των δύο Αρχών, Φωτός και Σκότους, και στους θριάμβους που κερδίζει ο ένας έναντι του άλλου» Το μασονικό φιλοσοφικό-θρησκευτικό σύστημα που εκφράζει ο Albert Pike στο βιβλίο του είναι δυιστικό. Δέχεται δύο αρχές ισάξιες. Αυτές, στις χαμηλότερες βαθμίδες μύησης, κρατάνε αφηρημένα ονόματα, όπως το Καλό και το Κακό. Στις υψηλότερες βαθμίδες ονοματίζονται αποκαλύπτοντας την αλήθεια. Έτσι οι υψηλόβαθμοι μασόνοι πιστεύουν ότι η Αρχή του Καλού είναι ο Εωσφόρος, η Αρχή του Φωτός, ενώ η Αρχή του Κακού είναι ο Ιεχωβά, η Αρχή του Σκότους, ο Θεός των Χριστιανών. Πλήρης διαστροφή! «Ο Ώρος, γιος της Ίσιδος, και ταυτόσημος με τον Απόλλωνα ή τον Ήλιο, επίσης πέθανε και επανήλθε στην ζωή και στην μητέρα του˙ και οι ιερείς της Ίσιδος γιόρταζαν αυτά τα μεγάλα γεγονότα με πένθιμες και χαρμόσυνες γιορτές που διαδέχονταν η μια την άλλη» (406). Συνεχίζει αναφέροντας τις ομοιότητες με τον Άδωνη στη Φοινίκη, τον Μίθρα στη Μικρά Ασία, τον Διόνυσο, τον Άττη στη Φρυγία, τον Απόλλωνα, τον Άμμωνα-Δία στην Κρήτη. « Όλα αυτά τα μυστήρια, λέει ο Κλήμης Αλεξανδρείας, δείχνουν σε μας μόνο φόνους και τάφους, όλες αυτές οι θρησκευτικές τραγωδίες, είχαν μια κοινή βάση, κοσμημένη με διάφορα στολίδια˙ και αυτή η βάση ήταν ο φανταστικός θάνατος και ανάσταση του Ήλιου, της Ψυχής του Κόσμου, αρχής της ζωής και της κίνησης στον Υποσελήνιο Κόσμο, και πηγή της διάνοιας μας, που είναι μόνο τμήμα του Αιωνίου Φωτός που φέγγει σε αυτό το άστρο, το πρωταρχικό τους κέντρο» (σελ. 408). Από τον Robert Ingersoll και την ομιλία του Why I am an Agnostic, που εκδόθηκε στον 4ο τόμο των έργων του στην Νέα Υόρκη το 1902, δανειζόμαστε: «Ο Απόλλων ήταν ηλιακός θεός και πολέμησε και κατέκτησε το ερπετό της νύχτας. Ο Μπάλντουρ ήταν ηλιακός θεός. Ήταν ερωτευμένος με την Αυγή - μια υπηρέτρια. Ο Κρίσνα ήταν ηλιακός θεός. ... Ο Ηρακλής ήταν ηλιακός θεός, όπως και ο Σαμψών... Ο Όσιρις, ο Βάκχος, ο Μίθρας, ο Ερμής, ο Βούδας, ο Προμηθέας, ο Ζοροάστρης ο Περσέας, ο Καδόμ, ο Λάο-τσε, ο Φο-Χι, ο Ώρος ο Ραμσής, ήταν όλοι ηλιακοί θεοί. Όλοι αυτοί οι θεοί είχαν πατέρες θεούς και μητέρες παρθένες. Οι γεννήσεις σχεδόν όλων αναγγέλθηκαν από αστέρια, γιορτάστηκαν με ουράνια μουσικη, και φωνές ανακοίνωσαν ότι ευλογία είχε έρθει στον φτωχό κόσμο. Όλοι αυτοί οι ηλιακοί θεοί γεννήθηκαν σε ταπεινά μέρη... Όλοι αυτοί οι ηλιακοί θεοί γεννήθηκαν στο χειμερινό ηλιοστάσιο - τα Χριστούγεννα. ... - όλοι βρήκαν βίαιο θάνατο, και όλοι εγέρθηκαν από τους νεκρούς. Η ιστορία αυτών των θεών είναι η ακριβής ιστορία του Χριστού» (σελ. 47-48). Από τον Albert Churchward και το Arcana of the Freemasonry μπορούμε να σημειώσουμε το εξής: «Η προέλευση του θείου ονόματος [που το εβραϊκό κείμενο δίνει ως Yhvh] είναι από το αιγυπτιακό Hu και Iu, ένα από τα ονόματα του Ώρου. Αυτό είναι το όνομα «για τη λέξη», αν και υπάρχει ένα ακόμα μυστικό όνομα, γνωστό μόνο σε λίγους, το οποίο δεν έχω την άδεια ν' αποκαλύψω στον κόσμο[xxi] Από τα παραπάνω κείμενα μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι οι ιδέες που εκφράζονται εν περιλήψει στην ταινία Zeitgeist και εκτενέστερα στα βιβλία των θεωρητικών της ταινίας, είναι αναπαραγωγή θεοσοφικών-μασονικών διδασκαλιών. Προηγούμενο//Εισαγωγή- Περιεχόμενα//Επόμενο [i] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine: The synthesis of science, religion and philosophy, London 1893, vol. 1 p.712: «The Old Testament is full of allusions to the twelve zodiacal signs, and the whole scheme is built upon it-heroes, personages, and events. Thus in the dream of Joseph, who saw eleven "Stars" bowing to the twelfth, which was his "Star," the Zodiac is referred to.» [ii] Ουλτραμοντανισμός. Ο όρος αναπτύχθηκε στην Γαλλία την αμέσως επόμενη της Μεταρρύθμισης εποχή και αναφέρεται στον Πάπα, τον άνθρωπο «πέρα από τα βουνά» (σ. σ. τις Άλπεις). Ως θεολογικό κίνημα υποστηρίζει την ανωτερότητα του Πάπα επί κάθε τοπικής ιεραρχίας. [iii] Εδώ η Blavatsky αναφέρεται προφανώς στο Γένεσις 49,3-4 « 3. Ρουβήν, πρωτότοκός μου, σύ ισχύς μου και αρχή τέκνων μου, σκληρός φέρεσθαι και σκληρός αυθάδης. 4. Εξύβρισας ως ύδωρ, μη εκζέσης˙» [iv] Γένεσις 49,9: «σκύμνος λέοντος Ιούδα˙ εκ βλαστού, υιέ μου, ανέβης˙ αναπεσών εκοιμήθης ως Λέων και ως σκύμνος˙ τις εγείρει αυτόν;» [v] Γένεσις 49,13: «Ζαβουλών παράλιος κατοικήσει, και αυτός παρ' όρμων πλοίων, και παρατενεί έως Σιδώνος»/ [vi] Γεν. 49,14-15 «Ισσάχαρ το καλόν επεθύμησεν αναπαυόμενος εν μέσω των κλήρων˙ 15. Και ιδών την ανάπαυσιν ότι καλή,και τν γην ότι πίων, υπέθηκε τον ώμον αυτού εις το πονείν και εγενήθη ανήρ γεωργός.» Η αγγλική μετάφραση της Π. Διαθήκης λέει πράγματι «δυνατός σαν όνος» χωρίς ν' ακολουθεί την μετάφραση των Ο'. [viii] Δεν υπάρχει η αντιστοιχία στην μετάφραση των Ο' που λέει: Γεν 49,21 «Νεφθαλείμ στέλεχος ανειμένον, επιδιδούς εν τω γεννήματι κάλλος.» αλλά ή αγγλική μετάφραση έχει ως εξής «Naphtali is a doe let loose that bears lovely fawns.» [ix] Γεν 49,27: «Βενιαμίν λύκος άρπαξ˙ το πρωϊνόν έδεται έτι και εις το εσπέρας δίδωσι τροφήν» [x] Γεν. 49,20 : «Ασήρ, πίων αυτού ο άρτος, και αυτός δώσει τρυφήν άρχουσι.» [xi] Γεν. 49,24: «και συνετρίβη μετά κράτους τα τόξα αυτών,...» αλλά κι εδώ ταιριάζει περισσότερο η αγγλική μετάφραση: «Yet his bow remained taut, and his arms were made agile». [xii] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine.., p.715. [xiii] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine.., p.715 : « Creuzer thought that it was very easy to show that most of the Theogonies were intimately connected with religious calendars, and were related to the Zodiac as to their prime origin ; if not to the Zodiac known to us now, then to something very analogous with it. He felt certain that the Zodiac and its mystic relations are at the bottom of all the mythologies, under one form or another, and that it had existed in the old form for ages, before it was brought out in the present defined astronomical garb, owing to some singular coordination of events». [xiv] Για τις απόψεις του Georg Friedrich Creuzer μπορεί να πληροφορηθεί κανείς, εκτός από το έργο του Symbolik und Mythologie der alten Voelker, besonders der Griechen (Leipsig, 1810) και στα Burton Feldman, Robert D. Richardson, The Rise of Modern Mythology 1680-1860, Indiana University Press 1972, pp. 387-396 & Cristopher John Murray, Encyclopaedia of the Romantic 1760-1850, New York 2004, vol. 2.p. 778. Για την διαμάxη επί των απόψεων του Creuzer βλ. Ernst Hoowald, Der Kampf um Creuzers Symbolik, Tübingen 1926. [xv] Thomas Paine, The Theological Works, Boston 1859, pp. 311-312 [xvi] Albert Pike, Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite,Charleston 1871, p. 461-462. [xvii] Gerald Massey, Natural Genesis, London 1883, vol. 1 p.p. 449-455. [xviii] Gerald Massey, Ancient Egypt: The Light of the World, 2008, vol. 2 p.p. 727-890. [xix] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine, London 31893, vol.1 p.159. [xx] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine... vol. 2 p.496. [xxi] Albert Churchward, The Arcana of the Freemasonry, London 1915, p.100 © 2010 impantokratoros.gr
Οι Ιδέες
και η αντιστοίχισή τους με τον Χριστιανισμό
Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ότι αυτό που θα επιχειρηθεί είναι μία αστρολογική ερμηνεία της θρησκείας. Κεντρική ιδέα είναι ότι τόσο ο Χριστιανισμός, όσο και οι άλλες αρχαίες θρησκείες είναι λατρείες του ήλιου, της σελήνης και των αστερισμών. Αυτή η ιδέα υπάρχει σε όλους τους συγγραφείς που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος ως πηγές της ταινίας. Υπάρχει επίσης στη διδασκαλία της Blavatsky στο Secret Doctrine, στον πρώτο τόμο, κεφάλαιο 16,The Zodiac and its Antiquity, σελ. 710-730. Αντιγράφουμε για παράδειγμα:
[vii] Γέν. 49,17-18: «καὶ γενηθήτω Δὰν ὄφις ἐφ᾿ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενος ἐπὶ τρίβου, δάκνων πτέρναν ἵππου, καὶ πεσεῖται ὁ ἱππεὺς εἰς τὰ ὀπίσω, 18 τὴν σωτηρίαν περιμένων Κυρίου.»
Επιτρέπεται η χρήση, διάθεση και αναπαραγωγή του υλικού του ιστοχώρου αρκεί να διατηρείται το αρχικό νόημα χωρίς περικοπές που πιθανόν να το αλλοιώνουν για μή εμπορικούς σκοπούς,
με βασική προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή: www.impantokratoros.gr
Zeitgeist - Β' Θεοσοφία
ZEITGEIST Β. θεοσοφία Σταθμός της περιοδίας της υπήρξε και το Λονδίνο, όπου γνωρίσθηκε με τον επίσης Γερμανοεβραίο Karl Marx (Haim Mardochai Kissel), εξόριστο την εποχή εκείνη στην Αγγλία. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Ιταλό επαναστάτη Giuseppe Mazzini (1805-1872) κι έγινε μέλος της Amici d' Italia. Το 1866 η Blavatsky βρέθηκε στην Ιταλία, όπου μαζί με τον Giuseppe Garibaldi (1807-1882) συμμετείχε στις εκεί επαναστατικές επιχειρήσεις. Τόσο ο Mazzini όσο και ο Garibaldi ήταν μέλη των Carbonari, μασονική οργάνωση με πολιτική ατζέντα και επαναστατική δράση στην τότε διαμελισμένη Ιταλία. Η Blavatsky έλαβε μέρος στη μάχη της Mentana (3 Νοεμβρίου 1867) στο πλευρό των δυνάμεων του Garibaldi εναντίον του Παπικού Κράτους. Τραυματίστηκε θανάσιμα κι εγκαταλείφθηκε στο πεδίο της μάχης, αλλά κατάφερε να επιζήσει και να μεταβεί στο Παρίσι. Στην «πόλη του φωτός» γνωρίσθηκε με τον Hippolyte Léon Denizard Rivail (1804-1869, γνωστό στον πνευματιστικό κόσμο ως Allan Kardec) και τον Nicolas Camille Flammarion(1842-1925) πρωτοπόρους του γαλλικού πνευματισμού. Το 1873 κατέφθασε στη Νέα Υόρκη. Το 1874 γνωρίσθηκε με τον δικηγόρο HenrySteel Olcott. Η γνωριμία τους υπήρξε καθοριστική. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν την Θεοσοφική Εταιρεία σε συνεργασία με τον William Quan Judge και άλλους. Ένας από τους ισχυρούς προστάτες της ήταν και ο Albert Pike (1809-1891). Αυτός ήταν υψηλόβαθμος ελευθεροτέκτονας (33ου βαθμού) του Αρχαίου Σκωτικού Τάγματος και αρχηγός του στην Βόρεια Αμερική. Υπήρξε από του θεωρητικούς του ελευθεροτεκτονισμού με εκτεταμένη βιβλιογραφία. Προσωπικός του φίλος υπήρξε ο Giuseppe Mazzini, τον οποίο είδαμε παρά πάνω. Λέγεται ότι η τοποθέτηση του Albert Pike στην αρχηγεία του Τάγματος στην Αμερική ήταν προσωπική επιλογή του Mazzini. Η αλληλογραφία τους ήταν πλούσια και ενδιαφέρουσα. O Καρδινάλιος του Santiago της Χιλής, Caro yRodrigez στο βιβλίο του The Mystery of Freemasonry Unveiled, βεβαιώνει ότι είδε στη βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου στο Λονδίνο, επιστολή του Albert Pike με παραλήπτη τον Mazzini και ημερομηνία 15 Αυγούστου 1871. Ο συντάκτης της επιστολής ανέπτυσσε στον φίλο του ένα σχέδιο, το οποίο προέβλεπε τη διεξαγωγή τριών Παγκοσμίων Πολέμων. Την επιστολή είδε και αντέγραψε ο William GuyCarr, αξιωματικός του Καναδικού Ναυτικού. Τα σχετικά στο βιβλίο του Satan,Prince of this World. Το Μουσείο αρνείται ότι έχει καταλογογραφημένη τέτοια επιστολή. Η Lady Edith Queenborough, μας εξηγεί την αιτία αυτής της αλληλογραφίας. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1870 ο μασόνος στρατηγός Raffaele Cadorna (1815-1897) εισήλθε ως κατακτητής στην Αιώνια Πόλη, τη Ρώμη, καταλύοντας το Παπικό Κράτος και ολοκληρώνοντας την ενοποίηση της Ιταλίας. Τα σχέδια του Mazzini είχαν ολοκληρωθεί, και τώρα κατέστρωνε καινούργια, μεγαλεπήβολα, για την κατάκτηση του κόσμου και την επικράτηση της Μασονίας, αυτό που σήμερα λέμε «Παγκοσμιοποίηση». Ο ίδιος έλαβε τον τίτλο του Sovereign Chief of Political Action, ενώ ο Albert Pike τον τίτλο του SovereignPontiff of Universal Freemasonry, με δογματικές αρμοδιότητες[i]. O Albert Pike υπήρξε επίσης ο αναμορφωτής του Τάγματος του Παλλαδίου, άλλης μια μυστικής εταιρείας που δρούσε τότε στην Αμερική. Σύμφωνα με τηνCyclopaedia of Fraternities, η μυστική αυτή εταιρεία ιδρύθηκε το 1730 στη Γαλλία. Εδράζονταν στο Charleston της Ν. Καρολίνας. Το 1886 αναμορφώθηκε από τον Albert Pike και ενσωματώθηκε στη μασονική οικογένεια με τον τίτλο New and Reformed Palladium. Οι άνδρες του Τάγματος αποτελούσαν την «Αδελφότητα του Οδυσσέα», ενώ γινόταν δεκτές και γυναίκες και αποτελούσαν την «Αδελφότητα της Πηνελόπης»[ii]. Κατά τον δρ Bataille (ψευδώνυμο του Léo Taxil ή αλλιώςMarie Joseph Gabriel Antoine Jogand-Pagès, 1854-1907) η αδελφότητα πήρε το όνομά της από το θρυλικό Παλλάδιο των Ναϊτών, γνωστό και ως αγαλματίδιο του Baphomet, το οποίο μετέφερε το 1801 στο Charleston ο Εβραιομασόνος IsaacHyman Long[iii]. Η μαρτυρία του αμφισβητείται καθώς ο ίδιος αποκήρυξε αργότερα το βιβλίο του. Πάντως η μασονική του ιδιότητα του έδινε την δυνατότητα να γνωρίζει τα πράγματα εκ των έσω, και ποιες από τις αποκαλύψεις του ήταν αλήθεια το γνωρίζει ο ίδιος, όπως και τους λόγους που τον ανάγκασαν να αρνηθεί τα όσα έγραψε, όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα. Ο ίδιος ισχυρίσθηκε ότι επρόκειτο για φάρσα. Με αυτή του την ομολογία ζημίωσε την αξιοπιστία του ανεπανόρθωτα. Φαίνεται, όμως ότι ο Albert Pike είχε πραγματικά στην κατοχή του το αγαλματίδιο του Baphomet. Από την αλληλογραφία του με τον Mazzini μαθαίνουμε για τη σατανιστική τελετή που ο ίδιος συνέθεσε προς τιμήν του, με τίτλο The SupremeSecret Ritual. Η ύπαρξη αυτού του Τάγματος κρατήθηκε μυστική ακόμη και από τους χαμηλόβαθμους μασόνους. Φαίνεται, ότι ήταν ένας εσωτερικός κύκλος με μέλη λίγους υψηλόβαθμος μυημένους. Επίσης την απόφαση για την είσοδο γυναικών στο τάγμα αυτό ο Albert Pike την έλαβε κατόπιν συστάσεων της Blavatsky. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τους λόγους αυτής της μυστικότητας. Τόσο η τελετή που συνέθεσε ο αρχηγός του τάγματος όσο και οι λοιπές τελετές που γίνονταν στις συγκεντρώσεις τους ήταν σατανολατρικές, και αυτό ήταν ένα μυστικό που δεν μπορούσαν να το μοιράζονται πολλά άτομα. Σε θεωρητικό επίπεδο ο Παλλαδισμός ήταν Μανιχαϊκός Νέο-γνωστικισμός, ένα δυϊκό σύστημα που πρέσβευε την ύπαρξη δύο ισοδύναμων θεών, του Εωσφόρου, ως θεού του Καλού και του Φωτός και του Αδωνάι, ως θεού του Κακού και του Σκότους. Με το προσωπείο του Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, ο Εωσφόρος λατρεύεται στις στοές, αλλά την πραγματική αντιστοιχία δεν την γνώριζαν και δεν την γνωρίζουν παρά οι λίγοι υψηλόβαθμοι. Η λατρεία του Εωσφόρου και η επίκλησή του στις τελετές του Παλλαδίου, λοιπόν, έπρεπε να διαφυλαχθεί με τη γνωστή μυστικότητα των μασόνων ακόμη και από αυτούς τους ίδιους, όσους δεν είχαν την απαραίτητη μύηση. Υπήρχε, όμως και άλλος λόγος γι' αυτήν την μυστικότητα. Ο εσωτερικός αυτός κύκλος διοικούσε στην πράξη όλες τις στοές. Και αυτό δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να γίνει εύκολα αποδεκτό από το σύνολο των μασόνων, οι οποίοι πίστευαν ότι η διοίκηση ανήκε στο Supreme Council of the Northern Jurisdiction. Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είχαν όπως τα πίστευαν οι πολλοί. Ο Albert Pike κατείχε τον τίτλο του Sovereign Pontiff of Lucifer στο τάγμα αυτό και ήταν πρόεδρος του Supreme Dogmatic Directory, αποτελουμένου από 10 ακόμη υψηλόβαθμα στελέχη. Την ίδια εποχή στην Ρώμη ο Mazzini σχημάτισε το Sovereign Executive Directory of High Masonry και σε συνεργασία με τους Marx και Hengels, την Πρώτη Σοσιαλιστική Διεθνή το 1864. Αυτός εν ολίγοις ήταν ο Albert Pike, ο άνθρωπος που ανέλαβε την «κηδεμονία» της Blavatksy και της θεοσοφικής εταιρείας στην Αμερική, ο άνθρωπος που εισήγαγε την Blavatsky στη μασονία. Στην σελίδα 66 του Freemasonry Universal,vol. V, Part 2, Autumn Equinox 1929 είναι δημοσιευμένο το δίπλωμά της: "we have declared and proclaimed The diploma is signed Η απονομή αυτού του διπλώματος έγινε το 1877. Την επόμενη χρονιά η Blavatsky και ο Olcott αναχώρησαν για τις Ινδίες. Στο προάστειο Adyar του Madras εγκατέστησαν την έδρα της θεοσοφικής εταιρείας. Το 1889 γνωρίστηκε με τηνAnnie Besant (1847-1933) τη διάδοχό της στην αρχηγία της εταιρείας. H Blavatsky πέθανε το 1891. Την διαδέχθηκε ο Olcott μέχρι τον θάνατό του το 1907, οπότε και ανέλαβε την αρχηγία η Annie Besant. Ακολούθησαν μια σειρά από σχίσματα, λόγω του ότι δεν αποδέχονταν όλοι τη νέα αρχηγό και τις πρακτικές της. Ο William Quan Judge, συνιδρυτής της εταιρείας ανεξαρτητοποίησε ήδη από το 1895 το αμερικάνικο παρακλάδι, και μετά το θάνατό του το 1896 τον διαδέχθηκε ηKatherine Tingley. Το 1898 ο Ernest Temple Hargrove ίδρυσε την Theosophical Society of America και ο Robert Crosbie την United Lodge of Theosopists το 1909. Όλοι ισχυρίζονταν ότι ακολουθούσαν τη γραμμή της Blavatsky. Η μεταξύ τους διαμάχη και οι αποκαλύψεις του ενός για τον άλλο είναι άκρως αποκαλυπτικές για τον τσαρλατανισμό και τη σεξουαλική διαστροφή τους. Το 1915 εισήλθε στο κίνημα η Alice La Trobe Bateman, η οποία μετά το δεύτερο γάμο της με τον Foster Bailey, μασόνο 32ου βαθμού, πήρε το όνομα Alice AnnBailey (1880-1949). Η διαμάχη της με την Besant είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη αυτής και του συζύγου της από τη θεοσοφική εταιρεία. Μαζί ίδρυσαν το 1920 την εκδοτική εταιρεία Lucis Trust και το 1923 το Arcane School, ένα αιρετικό τμήμα της θεοσοφίας, που εισήγαγε την έννοια της εποχής του Υδροχόου στο θεοσοφισμό. Η βιβλιογραφία των παραπάνω είναι τεράστια, ειδικά του Albert Pike. Αυτό είναι ένα εύκολα εξηγήσιμο φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι πουλούσαν τα παραμύθια τους, δίνοντας διαλέξεις, εκδίδοντας βιβλία. Αυτή ήταν και η πηγή του πλουτισμού τους. Συνεπώς έπρεπε να εφευρίσκουν γαργαλιστικές θεωρίες, να τις πλασάρουν με αληθοφάνεια, καλυμμένες με το μανδύα της προοδευτικής και ανεξάρτητης σκέψης, και να προσηλυτίσουν τον κόσμο, οδηγώντας τους φυσικά στην απώλεια. Αυτό είναι και το έργο των δαιμόνων. Τα κύρια έργα της H. P. Blavatsky είναι τα εξής: - Isis Unveiled, (1877) σε δυο τόμους. Είναι η πρώτη παρουσίαση της διδασκαλίας της. Είναι μια προσπάθεια συγκερασμού ψευδο-επιστήμης και θρησκειολογίας. Ανακατεύει αναπόδεικτες επιστημονικές υποθέσεις της εποχής της και συγκριτιστική θρησκειολογία. Δανείζεται από παντού και αποσπασματικά. Παραχωρεί μεγάλη έκταση σε αρχαίες πηγές ανακατεύοντας θέσεις ανόμοιες μεταξύ τους και πολλές φορές αντίθετες. Αυτό το καταφέρνει χάρη στις ερμηνείες που δίνει η ίδια στα εδάφια που χρησιμοποιεί, απομακρύνοντας αυτά τόσο από την θέση την οποία κατείχαν στο αρχικό κείμενο, όσο και από τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν. Ανακατεύει λίγες αλήθειες με πολλά ψέματα, επικαλείται γεγονότα που δεν μαρτυρούνται, θεωρεί ότι όσα ερμηνεύει είναι η απόδειξη της ερμηνείας τους. Δείχνει μια έντονη προτίμηση στην ανάμειξη Χριστιανισμού και Βουδισμού. Απορρίπτει φυσικά τον Χριστιανισμό στην ρωμαιοκαθολική έκδοσή του, ενώ τον προτιμά όπως αυτός παρουσιάζεται στα γνωστικά κείμενα. Δεν μπορεί βέβαια, ν' αντιληφθεί τις λεπτές αποχρώσεις των διάφορων γνωστικών σεκτών, ούτε και την ενδιαφέρει να το κάνει. Όσο πιο αλλοιωμένη είναι μια διδασκαλία, τόσο περισσότερο την βολεύει. Εξάλλου η ίδια κατευθύνει τον λόγο εκεί που θέλει. Επειδή, λοιπόν, δίνει δικές της ερμηνείες στα διάφορα θέματα που χρησιμοποιεί, και μάλιστα κατά περίσταση, παρατηρείται, το ίδιο θέμα να το ερμηνεύει διαφορετικά ανά περίπτωση. - The Secret Doctrine (1888) σε τρεις τόμους. Πρόκειται για μια θεματικά οργανωμένη σύνθεση της θεοσοφικής διδασκαλίας. Εδώ υπάρχουν τα πάντα. Ούφο, Ατλαντίδα, Εξέλιξη, Αιγυπτιολογία, Βουδισμός, Ινδουισμός, Παραψυχολογία, Αποκρυφισμός, Πνευματισμός, όλα στην υπηρεσία της παραμόρφωσης του Χριστιανισμού, αλλά και της επιστήμης. Η σύγχυση της διάνοιας της Blavatsky είναι αποτυπωμένη στα έργα της. Είναι να θαυμάζει κανείς το βαθμό διαστροφής της αλήθειας και να απορεί για την ικανότητα ενός ανθρώπου στην εσκεμμένη και οργανωμένη παρερμηνεία τόσο πολλών θεμάτων. Και τα δύο δείχνουν υψηλό βαθμό δαιμονισμού. Αυτό το είχε αντιληφθεί και ο επίσης υψηλόβαθμος Albert Pike και μάλιστα αναγνώριζε την κατωτερότητά του απέναντί της. Το έργο της είναι μια μεγάλη δεξαμενή παραδοξολογίας. Από αυτήν δανείζονται στοιχεία όλοι οι διάδοχοί της και παράγουν δικές τους θεωρίες, αλλά στην πράξη αναπαράγουν απόψεις παρόμοιες. Οι ιδέες αυτές δεν είναι πρωτοτυπία δικιά της. Μπορούμε να τις πάμε όσο πίσω θέλουμε. Αυτό που κατάφερε η Blavatsky είναι να τις συγκεντρώσει, να τις συστηματοποιήσει, και να τις διαθέσει εκ νέου. Παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Δεν είναι απαραίτητο για κάθε νέο-εποχίτη διδάσκαλο ν' αντιγράψει το σύνολο του έργου της. Δανείζεται λίγα μόνο στοιχεία, όσα μπορεί ν' αναπτύξει. Σημειωτέον, δεν πρόκειται για τίποτα ευφυΐες. Μπορεί, βέβαια, να κάνει αναφορές σε όλα. Στην συνέχεια εναπόκειται στην ευφράδεια και πειστικότητά του να παρασύρει τους ευκολόπιστους, αλλά και στην εφευρετικότητά του στις μεθόδους προσηλυτισμού. Γι' αυτό μπορούμε να παρατηρήσουμε πρόοδο στο ψέμα που διαδίδεται αλλά καμιά σημαντική απόκλιση από την αρχική διδασκαλία. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για το ίδιο το σχέδιο. Εξάλλου είναι τόσο μεγάλη η γκάμα των θεμάτων ώστε μπορεί κάποιος να πρωτοτυπεί απλώς μεταπηδώντας από θέμα σε θέμα ή με διάφορους συνδυασμούς χωρίς να χρειάζεται να καινοτομεί. Ακόμη και οι έριδες μεταξύ των, ύστερα από προσεκτική προσέγγιση, κατανοούνται ως διοικητικές έριδες˙ Είτε αφορούν προεδρικές θέσεις, είτε αποσκοπούν στη δημιουργία κάποιας νέας οργάνωσης προς όφελος του ιδρυτή. Μόλις ο διδάσκαλος αποκτήσει σημαντικό αριθμό αφοσιωμένων μαθητών, θέλει ν' αναλάβει τα ηνία της οργάνωσης. Αν αυτό δεν επιτευχθεί φτιάχνει μια δικιά του και νέμεται αποκλειστικά τους καρπούς των προσπαθειών του. Όλοι τους ισχυρίζονται ότι είναι γνήσιοι μαθητές και κατηγορούν τους απέναντι για αίρεση, σε αυτές τις περιπτώσεις. Όσοι δεν καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι εκεί, πουλάνε βιβλία και δίνουν διαλέξεις. Τώρα άρχισαν και τις ταινίες. Εις υγείαν των κορόιδων. Προηγούμενο//Εισαγωγή- Περιεχόμενα//Επόμενο [i] Lady Edith Queenborough, Occult Theocracy, ιδιωτική έκδοση Γαλλία 1933, vol. 1 p 209. [ii] Albert C. Stevens, Cyclopaedia of Fraternities, New York 1899, p. 101 [iii] Dr. Bataille, Le Diable au XIX Siècle, Paris 1895, p.330 © 2010 impantokratoros.gr
and by these presents do declare and proclaim
our illustrious and enlightened Brother, H. P. Blavatsky,
to be an Apprentice, Companion, Perfect Mistress,
Sublime Elect Scotch Lady, Grand Elect Chevaliere
de Rose Croix, Adonaite Mistress, Perfect Venerable
Mistress, and a Crowned Princess of Rite of Adoption."
John Yarker 33, Sovereign Grand Master
M. Caspari 33, Grand Chancellor.
A. D. Loewenstark 33, Grand Secretary.
Helena P. Blavatsky & Henry Steel Olcott
*Τα στοιχεία για το κεφάλαιο αυτό, όπου δεν υποδεικνύεται διαφορετικά με υποσημείωση έχουν ληφθεί από:
α) Αρχ. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, Ξεσκέπασμα της Θεοσοφίας, Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1973 (2η έκδ.)
β) Δρος Δημητρίου Μαγκριώτη, Θεοσοφία: Αλήθεια και Πλάναι, Αθήνα 1967
γ) Αρχ. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, Η Μασωνία υπό το Φως της Αλήθειας, Αθήνα 1973 (4η έκδ.)
δ) Lady Queenborough (Edith Starr Miller), Occult Theocracy, ιδιωτική έκδοση, Γαλλία 1933, 2 vol.
Επιτρέπεται η χρήση, διάθεση και αναπαραγωγή του υλικού του ιστοχώρου αρκεί να διατηρείται το αρχικό νόημα χωρίς περικοπές που πιθανόν να το αλλοιώνουν για μή εμπορικούς σκοπούς,
με βασική προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή: www.impantokratoros.gr
